donderdag 28 september 2017

Week 4, bericht 6



Afgelopen maandag was ik modefotograaf op basisschool Laterna Magica op IJburg, Amsterdam.

Een tijdje geleden werd ik gebeld door de directeur van de Stichting Kunsteducatie De Rode Loper op School. Zij bieden basisscholen in Amsterdam oost kunsteducatieprojecten aan. Francesca Vonck ontwikkelde daar het programma ‘Mode maken met schaar en tape’. Onder haar leiding maken leerlingen van afgedankte kledingstukken nieuwe mode en ze worden daarna gefotografeerd. Ik kreeg de vraag of ik foto’s wilde maken van de kinderen in hun nieuwe ontwerpen en ik zei natuurlijk ja.

Omdat ik graag wou zien hoe het project in elkaar zit, was ik ook bij de eerste les aanwezig. De groep bestond uit leerlingen uit verschillende klassen van groep vijf tot en met acht. De kinderen kregen beelden te zien van verschillende vormen van kleding; modeontwerpers Victor en Rolf bleken een grote inspiratiebron te zijn. In kleine oefenopdrachten werd gespeeld word met verschillende aspecten zoals volume, a-symmetrie, vergroting, verkleining, versmalling.

In de tweede les gingen de leerlingen in tweetallen aan het werk; het ene kind was ontwerper, de andere het model. Dat gebeurde met veel energie, creativiteit en enthousiasme. De modeshoot vond buiten plaats.

Wat mij opviel was dat de kinderen er direct ingingen. Geen gesputter of tegenwerking. Niemand vond het gek vond om er zo uit te zien. Ook de jongens deden volop mee. Ineens ben je een prinses of een stoere held. Een jongen zei na afloop: ‘Ik dacht dat mode alleen voor meisjes was, maar dat is niet zo!’

Ik vond het heel bijzonder om hen te fotograferen. Sommige leerlingen hadden totaal geen aanwijzingen nodig en gingen meteen in geweldige poses staan. Ik denk dat het kwam omdat de sfeer zo vanzelfsprekend was dat je jezelf kon zijn.

De samenwerking met Francesca Vonck ging fantastisch. Zij vindt het fijn dat ik er ben en voor mij is het fotograferen van kinderen een nieuwe en leuke ervaring. In 2018 staan er nog een aantal lessen gepland waarvoor ik ook gevraagd ben.


maandag 25 september 2017

Week 4, bericht 5


Vorige week vrijdag had ik een werkafspraak met Evelien Verkerk. Met haar vormde ik jarenlang het kunstenaarsduo ´terheideverkerk´. We hadden tentoonstellingen in binnen- en buitenland (onder andere in Zwolle, Nijmegen, Gouda, Sibiu en Ahaus). Ons werk van al die tijd is te zien op: www.werkvanterheideverkerk.nl

De afgelopen jaren viel die samenwerking stil. Ik ging door een zware periode in mijn leven en ook bij Evelien waren er drastische veranderingen. We zegden ons atelier in Deventer op. Ondanks deze verwijdering in het werk hebben we privé al die jaren intensief contact gehouden. Er was geen ruzie of conflict. Soms miste ik het samenwerken als kunstenaarsduo wel, maar zoals dat gaat in het leven, ook dat gevoel verdween, al dook het af en toe even op.

Ik ben nog altijd met textiel bezig; dat is nu eenmaal een levenslange liefde van me. Samen met Jos maakte ik twee werken voor exposities waarbij hij de tekst schreef en ik die daarna borduurde. 


Ook volgde ik het afgelopen voorjaar nog een textielcursus  bij de DIY Textile School in Amsterdam. Ik kreeg er opdrachten die ik deels uitvoerde als er tijd was. In juni verhuisde ik naar Amsterdam en natuurlijk ging al mijn textiel materiaal mee. Het zit in dozen die nog uitgepakt moeten worden, maar ik weet het te vinden.

In mijn vakantie deze zomer kreeg ik een mail van Evelien Verkerk waarin stond dat we waren uitgenodigd deel te nemen aan de tentoonstelling Artoverijssel Proof!, in de HeArtGalleryin Hengelo van 19 november t/m 10 december 2017. Ik moest er even over nadenken, maar besloot al snel dat dit een uitgelezen mogelijkheid was om weer samen met haar een werk te maken. Ja dus, en ik en wij hebben er zin in!

Afgelopen vrijdag hebben we ideeën besproken en wonderwel ging het als vanouds. Na een paar uur waren we eruit. Als materiaal gaan we witte zakdoeken gebruiken. Wat we daarmee gaan doen, blijft nog geheim. Het resultaat zal te zien zijn op de expositie in Hengelo. In elk geval is het veel werk, maar dat zijn we gewend: ons werkwijze kostte altijd al veel tijd.

Omdat we veel witte zakdoeken nodig hebben doe ik ook hier een oproep.

Gevraagd: 100% witte, liefst oude zakdoeken met of zonder wit borduursel of randjes. 

Eventuele porto vergoeden we natuurlijk. Als je zakdoeken voor ons hebt, stuur ons dan een bericht via LinkedIn of Facebook. Bij voorbaat dank.


vrijdag 22 september 2017

Week 3, bericht 4



Gistermorgen kwam ik dit billboard tegen. Het zette me direct aan het denken. En ik voelde een kwaadheid in me opkomen.

Leren. Hoe denk ik daarover na al die jaren les te hebben gegeven? Doorzetten kan ik me voorstellen als ik aan mijn eigen leren denk.
Toen ik de avondstudie Modevorming deed aan de Hogeschool voor de Kunsten in Arnhem heb ik moeilijke periodes gehad. Ik herinner me een dag dat ik boven aan het werk was en dat ik er niet uitkwam. Voor me lag een leeg vel papier waar ik niets op kreeg. Ik snapte de ontwerpopdracht in het geheel niet en ik was al weken aan het worstelen.
Ten einde raad ging ik naar beneden en zei tegen Bram dat ik met mijn studie ging stoppen. Dit gevecht was te veel en ik zou er toch niet uitkomen. Hij gaf het perfecte antwoord dat ik nodig had om door te gaan: ‘Fijn, dan ben je weer alle avonden thuis.’ Later zei hij dat hij dat natuurlijk helemaal niet wou.
We begonnen die vijfjarige avondstudie met dertig studenten en we eindigden met vijf, waarvan ik er een was. Een doorzetter, ja dat ben ik wel.

Leren = doorzetten, volgens het affiche. Maar de zin gaat verder: ‘als anderen opgeven’. Ik moet bij het lezen meteen denken aan die anderen. Wie zijn ze? Horen ze bij de groep die het toch niet zal halen omdat alleen de doorzetter het haalt?
Vinden ze bij hogeschool InHolland dat alleen doorzetters waardevol zijn? Moeten de doorzetter een groep om zich heen hebben die het toch niet haalt waardoor zij wel succesvol zijn?
Het woord 'competitie' komt bij me op. Hebben winnaars verliezers nodig? Kun je alleen maar leren als die ongelijkheid in het spel zit?

Volgens mij moet onderwijs kansen geven aan iedereen op zijn/haar niveau. Studenten moeten kennis verzamelen en vaardigheden ontwikkelen waarmee ze nu en later wat kunnen in de samenleving.
Leren gaat over nieuwsgierig zijn en blijven, over ontdekken en experimenteren. Leren is een leerweg zoeken die bij jou past. Leren is ook de tijd krijgen en die gebruiken om dat te begrijpen en het je eigen maken.

In mijn opinie is de quote die hogeschool InHolland de wereld in stuurt een bewering die een groot onderscheid maakt tussen studenten onderling en dat is volgens mij niet waar het in het onderwijs over zou moeten gaan.

Ik heb les gegeven aan niveau2-leerlingen die tijd nodig hadden om zich de stof eigen te maken. Er waren leerlingen bij die daarna niveau 3 deden en sommigen haalden zelfs niveau 4. Dat waren de doorzetters. Maar hun leerproces ging niet ten koste van de leerlingen die deze stappen niet konden zetten en voor wie een hoger niveau echt te hoog was. 

‘Leren = durven’ staat onderaan. Dat is waar, maar niet iedereen is een durfal. Om te durven heb je soms ondersteuning en stimulans nodig. Daar spelen docenten een belangrijke rol in. Maar de rol van docenten is niet de afvallers laten vallen en alleen de doorzetter alle aandacht geven.

Daarom vind ik de quote van hogeschool InHolland ongepast en pervers. Het is een belediging voor studenten. En een belediging voor die docenten die zich met hart en ziel inzetten voor al hun studenten.

Week 4, bericht 6

Afgelopen maandag was ik modefotograaf op basisschool Laterna Magica op IJburg, Amsterdam. Een tijdje geleden werd ik gebeld door...